Okullar tarafından öğrencilere verilen karnelerdeki gerek derslerdeki başarı göstergeleri gerekse davranış gelişimlerindeki belirteçler çocuk,çevre,anne-baba ekseni içerisinde değişik şekilde yorumlanarak değerlendirilmekte,bu yorumlamalar ve değerlendirmelerde ilerde çocuğun yaşamına olumsuzluk katacak tutum ve davranışlar sergilenmektedir.Bazı anne ve babalar çocuğunun ders veya derslerden istenen başarıyı yakalayamadığı ve çocuğun başarılı olamadığı durumlarda çocuğun öz güvenini kırıcı,onu küçültücü,çocuğu bıktıran ve bunaltan tavır ve davranışları göstermektedirler.Bu tavır ve davranışların sonucu çocuk kendini dışlanmış gibi görmekte,kendini toplumdan soyutlamaktadır.Gerek aile bireylerinden gerekse yakın çevresinden bu tavır ve davranışları gören çocuk öz güvenini kaybetmekte,çocukta başaramama duygusu gelişmektedir.Bu olumsuz gelişim çocukta ileriki yaşantısında olumsuz değerlerin oluşmasına yol açmaktadır.Çocuk birey olarak kendisini bir dışlanmışlık duygusu içerisinde bulmakta,kendi içindeki diğer olumlu gizil güçlerini görememekte,bu gizil güçlerini harekete geçirmeyi başaramamakta ve öz güvenini kaybetmektedir.Aynı şekilde başarı düzeyleri ve çıtası yüksek olan öğrenciler karşısında da anne babalar ve yakın çevresince başarıyı onure edici adıyla olumsuz tutum ve tavırlar sergilenmektedir.Başarıyı onurlandırma adına çocuk şımartılmakta,diğer çocuklardan üstün olduğu duygusu verilmekte bu düşünce ve duygu bu türden çocukları bireyselleştirmekte ve ötekilerden dıştalanmasına yol açmaktadır.

Çocuklara karşı eğitimsel yaklaşım,çocuğu bir birey olarak kabul etmekten geçmekte,her çocuğun gelişimleri kendi iç yapısı ile değerlendirilmelidir.Çocuk diğer çocuk veya çocuklarla karşılaştırılmamalı,her çocuğun bireysel yapabilirlik düzeylerinin farklı farklı olduğu hususu akıldan çıkarılmamalıdır.

Hasan AZAKLI
Emekli İlköğretim Müfettişi
Eğitimci-Yazar