POLİTEKNİK EĞİTİM YAKLAŞIMI.

Politeknik eğitim;tarihi ilkçağ filozoflarına dayanan ve maddeyi diyalektik olarak kavrayan bir eğitim/bilgi akımıdır.Evrenin temel yapıtaşlarını “madde”(atom,hava,su,güneş,ateş vd.)olarak kavrayan ilkçağ filozofları, insanın evreni duyumla, akılla vb. kavradığını söylemişlerdir(örneğin, Demokritos v.d).Feodalizm sonrası filozoflar da (Hobbes vd.)madde ve devinim arasında ilişkiler kurarak doğal nedenleri,bilimsel yöntemlerle açıklanacağını,bilgi-nesne arasındaki ilişkilerin duyu organlarının dolayımıyla bilinebileceğini ileri sürmüşlerdir.
Günümüzde evrenin yapıtaşı olarak madde/doğa kendi başına değil,hem insanın doğa hem de insan ürünleriyle olan mücadelelerini ortaya çıkarmaktadır.Doğal olaylardaki akış nasıl bitmez ve tükenmez ise bilgi ve bilinç alanındaki gelişmeler de bitmez. Politeknik eğitim açısından temel bakış açısı ve eğitimsel yaklaşım;çok yönlü,tüm yetileri ve yetenekleri gelişmiş ama tek boyutlu işbölümünün esiri olmayan,tek bir uzmanlık alanının içinde körelmeyecek insan yaratmaktır. Politeknik eğitim,her üretim mekanını bir eğitim ortamı ya da okul olarak düzenlemeyi hedef almaktadır.Bu eğitim yaklaşımında insanın potansiyellerini kullanarak,doğaya hakimiyet çabasını artırmak söz konusudur.Bu çaba kolektif üretimin nitelik ve nicelikçe çoğalacağı çeşitli alanlarda(doğa bilimleri,sosyal bilimler,çalışma ve üretim süreci olarak iş,işin teknik boyutları,bedensel ve estetik eğitim,bilinç dönüştürücü felsefi etkinlik vb)gerçekleşecektir.Her eğitim sürecinde bilgi ve değerlerin öğrenilmesinde,yeni keşif ve buluşların yapılmasında olgu ve olaylar çelişkileri içinde kavranacak ,sentezlere böyle varılacaktır.Her türlü eğitim faaliyetinde teori ile pratik birleştirilecek,öğretim süreçleri hayatın içinde ve insan hayatı için gerçekleşecektir.
Politeknik eğitim ne basit bir “iş okulu” akımı,ne de sadece teknik/mesleki eğitimdir.Günümüzde iş,çocuk için üretime dönüştürücü bir meşgale değil,çocuklara minyatür ve simgesel kalıplarda bir şey öğretmenin alanı olarak görülmektedir.Günümüz eğitim sisteminde iş, çocuk için zaman geçirici ve sadece el becerilerini artırıcı bir eğitim faktörü olarak yapılandırılmaktadır.Oysa politeknik eğitimde üretim sürecinde gerçekleşen iş,çocuk ve gencin öğrenci olarak hem zihinsel hem de kol gücünü işe koşarak çok yönlü gelişmesini sağlamasını hedeflemektedir.
Sonuç olarak, politeknik Eğitimde uygulama(üretim)ile teori(bilinç/bilgi) arasındaki ilişki hayatın ve üretimin esaslarının bilimsel bir şekilde kavranışına dayanır.Yani eğitimdeki başarı üretimin bilimsel şekilde kavranmasıyla mümkündür.Bu bilimsel kavrayış sürecinde eğitim üç ayak üzerine oturtulur.Beden (fiziksel), Zihin (bilinçsel) ve estetik (sanatsal). Bu üç boyutta eğitimden verimli sonuç,ancak eğitimin üretim ortamlarında teori ile uygulama arasında denge kurulmasıyla alınabilir.